Miało być słowo o tym, że nie doświadczamy rzeczywistości, że nasz świat to tylko wyobrażenia, nadzieje, złudzenia i rojenia. Że nawet jeśli rzeczywistość istnieje, to my egzystujemy sobie obok niej, równolegle. I nigdy te dwa światy się nie spotkają. I pewnie z tej niewspółchodliwości wynika fakt, że źle dobieram sobie przyjaciół (choć oczywiście są tu i wyjątki). Choć może ta ich część, ta "na dobre czasy" też ma jakąś swoją rację bytu. Ja nie wiem. Ja się tu tylko łudzę. Żałuję, że nie jestem warta czegoś więcej.